"Μαρία Στούαρτ" του Φρειδερίκου Σίλερ (1759-1805).
Είδος: Κλασικό Θέατρο, Ιστορία, Δράμα
Διανομή:
Μαίρη Αρώνη................................... Ελίσαβετ Α'
Βάσω Μανωλίδου........................... Μαρία Στούαρτ
Νίκος Βασταρδής............................ Μόρτιμερ
Έλλη Ξανθάκη.................................. Γιαννούλα Κένεντι
Χριστόφορος Χειμάρας.................. Αμάϊας Πώλετ
Νάσος Κεδράκας.............................. κόμης του Κεντ
Φοίβος Ταξιάρχης............................ βαρόνος του Μπέρλυ
και άλλοι....
Η Μαρία Στούαρτ, βασίλισσα της Σκωτίας, βρίσκεται φυλακισμένη στην Αγγλία, για συμμετοχή στη δολοφονία του πρώτου συζύγου της. Η πραγματική, όμως, αιτία βρίσκεται στο ότι διεκδικεί το θρόνο της Αγγλίας, που κατέχει η ξαδέρφη της, Ελισάβετ Α'. Στη πραγματικότητα, η Ελισάβετ έχει αποφασίσει ήδη την εξόντωση της βασίλισσας των Σκώτων, αλλά αναβάλει συνεχώς την επίσημη καταδίκη της. Εγκαταλελειμμένη από όλους, η Μαρία θα στραφεί στον νεαρό Μόρτιμερ, που είναι ερωτευμένος μαζί της και αποφασισμένος να μη την αφήσει να πεθάνει.
Πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα έργα του κορυφαίου Γερμανού θεατρικού συγγραφέα, του Φρειδερίκου Σίλερ (Friedrich Schiller), που θεωρείται εφάμιλλος του Σαίξπηρ. Ο Σίλερ στήνει μια λυρική τραγωδία γύρω από τη πραγματική ιστορία της εκτέλεσης της Μαρίας Στούαρτ (ή Στιούαρτ) τελευταίας βασίλισσας των Σκώτων, από τη βασίλισσα της Αγγλίας Ελισσάβετ Α'. Βέβαια ο Σίλερ αφήνει απέξω πολλά ενδιαφέροντα γεγονότα (όπως η προσπάθεια των μελών του Αγγλικού Κοινοβουλίου να σώσει τη Στούαρτ και τη προσπάθεια της Ελισσάβετ να "βγάλει από τη μέση" τη ξαδέρφη της χωρίς να χρειαστεί δημόσια εκτέλεση) ενώ επινοεί νέα περιστατικά που εξυπηρετούν τις επιδιώξεις του. Αυτό, όμως, δεν μειώνει ούτε την αξία του έργου ούτε την απόλαυση του ακροατή.
Η παρούσα ραδιοφωνική διασκευή του έργου, που συγκεντρώνει μεγάλους θεατρικούς ηθοποιούς της εποχής, μεταδόθηκε για πρώτη φορά από την εκπομπή "Τρίτο Θέατρο" τον Δεκέμβριο του 1967.
Lamprini T.
και σε αυτό το βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?v=EkfGIfSSxY8
Ο Φρειδερίκος Σίλερ υπήρξε μέγας γερμανός δραματικός συγγραφέας και ποιητής. Γεννήθηκε στο Μάρμπαχ της Βυρτεμβέργης στις 10 Νοεμβρίου του 1759 και πέθανε στην Βαϊμάρη στις 10 Μαΐου 1805. H καταγωγή του ήταν ταπεινή και η ζωή του γεμάτη δυσχέρειες. Σπούδασε νομικά και ιατρική. Το πρώτο ώριμο έργο του είναι το δράμα Οι Ληστές (Die Rauber, 1781), μια τολμηρή διακήρυξη ελευθερίας εναντίον της τυραννικής και διεφθαρμένης ηθικά κοινωνίας. Υπόθεση: Η «Μαρία Στιούαρτ» γραμμένη στα 1800, είναι η ιστορία της σύγκρουσης της Ελισάβετ της Αγγλίας με τη Μαρία των Σκώτων διακόσια χρόνια πριν.Πρόκειται για την πιο διάσημη πολιτική τραγωδία του γερμανού ποιητή - μετά τα έργα του Σαίξπηρ - που πραγματεύεται την αντιπαράθεση δύο δυναμικών γυναικών της αναγεννησιακής περιόδου. Ανάμεσα σε διαπλεκόμενα πολιτικά συμφέροντα, θρησκευτικό φανατισμό και προσωπικά μίση, η βασίλισσα Ελισάβετ έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με τη Μαρία της Σκωτίας σε μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ. Μια συνάντηση που γέννησε η πένα του Σίλερ.
Η Βάσω Μανωλίδου εμφανίστηκε στο χώρο του θεάτρου πολύ νέα, μόλις δεκαπέντε ετών, όταν βρέθηκε μαθήτρια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, που τότε, στα 1932, επιχειρούσε το δεύτερο ξεκίνημά του. Στα πρώτα της βήματα είχε εμπνευσμένους δασκάλους, τον Φώτο Πολίτη και τον Δημήτρη Ροντήρη. Αυτοί την καθοδήγησαν, και πλάι τους απέκτησε πολύτιμη πείρα, που τη βοήθησε να γίνει πολύ σύντομα πρωταγωνίστρια, αλλά και να καθιερωθεί ως «ελέω Θεού ενζενύ». Μερικά χρόνια αργότερα, η Βάσω Μανωλίδου έχει δημιουργήσει τον δικό της θίασο και περιοδεύει στην Ελλάδα και στα κέντρα του Ελληνισμού γύρω στη Μεσόγειο: Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη, Κύπρο. Θα παίξει με τους περισσότερους καταξιωμένους ηθοποιούς της εποχής της, όπως τον Αιμίλιο Βεάκη, την Κατίνα Παξινού, τον Αλέξη Μινωτή, την Ελένη Παπαδάκη, την Κυβέλη, τον Θάνο Κωτσόπουλο, τον Δημήτρη Χόρν και τη Μαίρη Αρώνη, και ύστερα από μια λαμπρή πορεία στο Ελεύθερο Θέατρο, θα επιστρέψει στο Εθνικό, όπου θα κλείσει τη σταδιοδρομία της, πρωταγωνιστώντας σε σημαντικές παραστάσεις, που καθεμιά τους αποτελεί γεγονός για την εποχή της. Στο λεύκωμα αυτό εξιστορεί η ίδια τη διαδρομή της στο χώρο του θεάτρου, ξεναγώντας τον αναγνώστη από τα παρασκήνια ως τη σκηνή, και από τις πρόβες ως τις παραστάσεις. Το λεύκωμα συμπληρώνεται από κριτικές, απόψεις ανθρώπων του θεάτρου που συνεργάστηκαν μαζί της, έναν κατάλογο των έργων που έπαιξε, και πλούσιο εικονογραφικό υλικό, που επισφραγίζει την αφήγησή της και ζωντανεύει τον κόσμο του θεάτρου, όπως εκείνη τον έζησε, με όλες τις αξέχαστες μορφές του, από το 1932 ως το 1981.
ΤΟ 1946 Η ΒΑΣΩ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.ΕΚΕΙ ΘΑ ΑΝΕΒΑΣΕΙ Ο ΛΩΡΕΝΣ ΟΛΙΒΙΕ ΤΟΝ ''ΟΙΔΙΠΟΔΑ ΤΥΡΑΝΝΟ''.
Η ΒΑΣΩ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΕΝΑ ΔΑΦΝΙΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ ΣΤΟΝ ΗΘΟΠΟΙΟ ΕΚ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΑΔΕΡΦΩΝ ΤΗΣ.
Το 1980 θα τελειώσει την καριέρα της με έναν υποκριτικό θρίαμβο. Θα παίξει τον ρόλο της Ουίννυ στις «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ (με Ουίλλυ τον Μηνά Χατζησάββα).
Σάμουελ Μπέκετ- Ευτυχισμένες μέρες
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:
Η Βάσω Μανωλίδου ως Γουίνι στις "Ευτυχισμένες μέρες" του Σάμιουελ Μπέκετ. Ζωντανή ηχογράφηση της παράστασης που σκηνοθέτησε ο Αλέξης Μινωτής στο Εθνικό Θέατρο το 1980. Γουίλι ο Μηνάς Χατζησάββας
Μετάφραση: Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου
Σκηνικά/ Κουστούμια: Γιάννης Τσαρούχης
"Στο έργο η μεσήλικη γυναίκα βουλιάζει στο χώμα ζωντανή, κάτω από έναν ήλιο που καίει μέρα-νύχτα, χωρίς ένα δέντρο, μια σκιά πουθενά, νυστάζει αλλά ένα διαβολεμένο κουδούνι την εμποδίζει να κοιμηθεί, είναι καταδικασμένη να σπρώχνει τον χρόνο φλυαρώντας με έναν αδιάφορο, νωθρό σύντροφο, εκτοπισμένο ενδεικτικά καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας κάπου πίσω από την πλάτη της, και έχει μόνο δυο -- τρία μικροαντικείμενα της καθημερινότητάς της για να απασχολείται μέχρι να βγει ο βίος (Μπέκετ: «Ποιος θα το άντεχε; Μόνο μια γυναίκα»)." από κριτικό σημείωμα της Σωτηρίας Ματζίρη (Ελευθεροτυπία, 17/10/2009)
«Με ρωτούν αν, κατά τη γνώμη μου, το τελευταίο έργο που έπαιξα στο Εθνικό, οι "Ευτυχισμένες μέρες", συμβολίζει κατά κάποιον τρόπο τις ευτυχισμένες μέρες που έζησα στο θέατρο(...) Ομως, κανείς τους, αν δεν είναι ο ίδιος ηθοποιός, δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει τον τεράστιο μόχθο και, προπάντων, τη βασανιστική αγωνία που υπάρχει πίσω από την ερμηνεία ενός ρόλου, ιδίως ενός ρόλου του κλασικού δραματολογίου» Βάσω Μανωλίδου
Ένα έργο δύσκολο, ένας πραγματικός άθλος για τον ηθοποιό που στερούμενος τα άλλα εκφραστικά του μέσα είναι υποχρεωμένος να παίξει μόνο με το πρόσωπο και τη φωνή. Η Μανωλίδου αφού χρειάστηκε να μάθει απέξω ένα μονόλογο 60 σελίδων, και να παίξει θαμμένη σχεδόν μέχρι το λαιμό, μέσα σε έναν εκτυφλωτικά φωτιζόμενο αμμόλοφο, επί 1 1/2 ώρα μόνη της πάνω στη σκηνή, τα κατάφερε προσθέτοντας επάξια το όνομά της δίπλα στα ιερά τέρατα του παγκόσμιου θεάτρου (π.χ. Πέγκι Άσκροφτ) που υποδύθηκαν με επιτυχία αυτόν το ρόλο.
Η Βάσω Μανωλίδου (Αθήνα, 21 Αυγούστου 1910 - 11 Αυγούστου 2004) ήταν σημαντική Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου.
Βάσω Μανωλίδου
Γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου του 1910 στην οδό Μνησικλέους στην Πλάκα. Πατέρας της ήταν ο Παναγιώτης Μανωλίδης από τον Βελβεντό Πιερίων, εμπορικός αντιπρόσωπος σημαντικών εμπορικών οίκων του εξωτερικού, ενώ η μητέρα της καταγόταν από την Κρήτη, και ήταν απόφοιτος του Αρσακείου. Είχε ακόμα τρία αδέρφια, δυο αγόρια τον Αντρέα και τον Ντίνο και μια αδερφή, την Χρυσάνθη. Στο διπλανό σπίτι της οδού Μνησικλέους μεγάλωνε η πρώτη ξαδέρφη της, Μαίρη Αρβανιτάκη (μετέπειτα Μαίρη Αρώνη)
Μαίρη Αρώνη
και μαζί έζησαν τα παιδικά τους χρόνια, παίζοντας στις θεατρικές παραστάσεις που έστηναν στην ταράτσα του σπιτιού τους.
Η εκπαίδευσή της έγινε στο παρθεναγωγείο της περίφημης Σχολής Χιλλ στην Πλάκα
Σχολή Χιλλ
Ο πατέρας της, αγαπούσε το θέατρο και την όπερα, και βλέποντας την υποκριτική ικανότητα της κόρης του, την πρόετρεψε (πράγμα σπάνιο για την εποχή) να ασχοληθεί με το θέατρο. Μάλιστα, την συνόδεψε ο ίδιος, για να γραφεί στην τότε πρωτο-ιδρυόμενη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, σε ηλικία μόλις 15 χρονών.
Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Η Μανωλίδου έδωσε εξετάσεις μπροστά στην κριτική επιτροπή της σχολής, απαγγέλοντας το ποίημα του Λάμπρου Πορφύρα, «Lacrimae rerum»
Λάμπρος Πορφύρας
Lacrimae rerum (Ποίηση Λάμπρος Πορφύρας)
Άμοιρη! Το σπιτάκι μας εστοίχειωσεν
από την ομορφιά σου την θλιμμένη·
στους τοίχους, στον καθρέφτη, στα εικονίσματα,
από την ομορφιά σου κάτι μένει.
Κάτι σα μόσκου μυρωδιά, κι απλώνεται
και το φτωχό σπιτάκι πλημμυρίζει,
κάτι σα φάντασμα, θολό κι ανέγγιχτο
κι όπου περνά σιγά το κάθε αγγίζει.
Όξω, βαρύ, μονότονο ψιχάλισμα
δέρνει τη στέγη μας· και τότε αντάμα
τα πράματα που αγιάσανε τα χέρια σου
αρχίζουν ένα κλάμα... και ένα κλάμα.
Κι απ' τη γωνιά ο καλός της Λήθης σύντροφος,
τ' αγαπημένο μας παλιό ρολόι,
τραγουδιστής του χρόνου, κι αυτός κλαίοντας
ρυθμίζει αργά, φριχτά, το μοιρολόι.
καθώς και ένα απόσπασμα από την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευρυπίδη.
Ευρυπίδης
Πέρασε τις εξετάσεις παμφηφεί και μάλιστα τέλειωσε τη δραματική σχολή με άριστα. Την αποφοίτησή της από τη σχολή μαζί με των άλλων συναδέλφων της (ήταν οι πρώτοι απόφοιτοι της σχολής του Εθνικού θεάτρου) χαιρέτησε με ένα σημείωμα του στη Νέα Εστία και ο Γρηγόριος Ξενόπουλος,
Γρηγόριος Ξενόπουλος
προβλέποντας λαμπρό μέλλον για τη νεαρή απόφοιτο.
Η πρώτη της εμφάνιση στο Εθνικό έγινε τον Απρίλιο του 1932, όταν έπαιξε στη «Βαβυλωνία» του Δημ. Βυζάντιου, τον δευτερεύοντα ρόλο της Ανθούλας, της κόρης του ξενοδόχου. Τον Οκτώβριο του 1932 θα κάνει την δεύτερη εμφάνισή της, στον «Έμπορο της Βενετίας» του Σαίξπηρ, στον δευτερεύοντα ρόλο της Νερίτσας. Από το 1932 έως το 1943 που είναι η πρώτη περίοδος της στο Εθνικό θέατρο, θα καταξιωθεί παίζοντας έργα κλασικού ρεπερτορίου δίπλα στους σημαντικότερους ηθοποιούς της εποχής.
Ο σημαντικότερος ρόλος της εκείνης της περιόδου που -σύμφωνα με την ίδια την καταξίωσε στους συναδέλφους της και στο κοινό ήταν αυτός της Οφηλίας,
Οφηλίας
στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ, με πρωταγωνιστή τον Αλέξη Μινωτή και σκηνοθέτη τον Δημήτρη Ροντήρη, το 1937.
Δημήτρης Ροντήρης
Στους «Ταπεινούς και καταφρονεμένους» του Ντοστογιέφσκι που θα παίξει δίπλα στον Αιμίλιο Βεάκη, - τον Απρίλιο του 1934, θα κάνει τους κριτικούς να την προσέξουν ιδιαίτερα. Ο Μιχάλης Ροδάς, στην κριτική του θα γράψει ...ηρωίδα της παραστάσεως ήταν η Βάσω Μανωλίδου στην πολύπαθη Ελένη – Νέλλη. Έπαιξε με φυσικότητα, με τέχνη γενικά αξιοθαύμαστη και με συνοχή καλλιτεχνική απ' αρχής μέχρι τέλους....
Ο δε θεατρικός κριτικός της εφημερίδας «Καθημερινή» Γ. Νάζος γράφει ότι ...ιδιαιτέρως δέον να εξαρθή η λαμπρά απόδοσις της δίδος Μανωλίδου, η οποία συνεκράτησε αδιάπτωτον την συγκίνησιν του κοινού ως επιληπτική ορφανή, αφηγούμενη επί μίαν ολόκληρον σκηνήν το δράμα της ζωής της....
Άλλη παράσταση – ορόσημο όχι μόνο στην καριέρα της αλλά και γενικά στο Ελληνικό θέατρο ήταν «Ο Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ και πάλι, το 1938. Σε αυτήν την παράσταση, πρωταγωνιστούσε ό,τι εκλεκτότερο είχε το ελληνικό θέατρο τότε. Βασιλιάς Ληρ ήταν ο Αιμίλιος Βεάκης,
Αιμίλιος Βεάκης
η Βάσω Μανωλίδου έπαιζε την μία από τις κόρες του, την Κορντέλια, η Κατίνα Παξινού έπαιζε την άλλη κόρη του, τη Γονερίλη ενώ η Ελένη Παπαδάκη έπαιζε την τρίτη κόρη, την Ρεγάνη.
Την άνοιξη του 1943 θα εγκαταλείψει το Εθνικό και θα συστήσει θίασο, με τον Νίκο Δενδραμή και τον Γιώργο Παππά.
Γιώργος Παππάς
Θα αντιμετωπίσει για πρώτη φορά τις προκλήσεις του ελεύθερου θεάτρου, δεν θα αποφύγει βέβαια να παίζει έργα που φέρνουν κόσμο στα ταμεία και όχι έργα καλλιτεχνικών αξιώσεων, αλλά παρόλα αυτά, θα προσπαθήσει για το καλύτερο. Στον θίασο αυτόν, από τον Σεπτέμβρη του 1943 θα συμμετέχει - για περιορισμένο διάστημα - και ο Αιμίλιος Βεάκης ενώ σκηνοθέτης θα είναι ο Τάκης Μουζενίδης.
Από την άνοιξη του 1944, θα συνεχίσει μόνο με τον Γιώργο Παππά, στο θέατρο «Λυρικόν»ενώ από το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, θα συνεργαστεί με τον θίασο της Μαίρης Αρώνη και του Δημήτρη Χορν, με τους οποίους θα κάνει και μια μεγάλη περιοδεία στον ελληνισμό του εξωτερικού. Τον χειμώνα του 1944, ο θεατρικός κριτικός Αχιλλέας Μαμάκης στην εφημερίδα «Αθηναϊκά Νέα» της 10ης Ιανουαρίου 1944 κάνοντας έναν απολογισμό του θεατρικού έτους 1943 γράφει για την Μανωλίδου: ... κατάφερε στο έργο «Φωτεινή Σάντρη» να δείξει το ξεχωριστό, αληθινά μοναδικό ταλέντο της σαν δραματική ενζενύ.
Γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε όλες τις εμφανίσεις της, και έδειξε σε όλους.... ότι εξελίσσεται και προοδεύει. Συμπληρώνει ότι ...πολλοί της καταλογίζουν ότι παίζει σε μονότονα μοτίβα, - με προσαρμογή όχι του εαυτού της στον εκάστοτε ρόλο, αλλά του κάθε ρόλου στα προσωπικά εκφραστικά της μέσα – και ότι ακόμη μπορεί να έχει αδυναμία στην στερεότυπη κοριτσίστικη γραμμή την οποία την έχει ντρεσάρει ο κ. Ροντήρης κατά την 12ετή θητεία της στο Εθνικό,... ωστόσο πιστεύω ότι είναι μια εκλεκτή νέα πρωταγωνίστρια.
Στο Εθνικό θα γυρίσει οριστικά το 1955 και θα μείνει μέχρι το τέλος της καριέρας της, το 1980. Το 1955, ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή για το Ελληνικό θέατρο,θα συναντηθεί θεατρικά με την ξαδέλφη της Μαίρη Αρώνη και θα ερμηνεύσουν υποδειγματικά το ντουέτο Μαρία Στούαρτ (Μανωλίδου)– Ελισάβετ (Αρώνη), στο έργο «Μαρία Στούαρτ» του Σίλλερ. Όλα αυτά τα χρόνια θα ερμηνεύσει διάσημους πρωταγωνιστικούς ρόλους στα καλύτερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου.
Το 1978 θα έχει ακόμα μία προσωπική επιτυχία ερμηνεύοντας απαράμιλλα τον ρόλο της Αμάντα (της μητέρας) στον «Γυάλινο κόσμο» του Τέννεσση Ουίλλιαμς.
Τέννεσση Ουίλλιαμς
...Μεθυστική και αδαμάντινη ένιωσε το ρόλο της Αμάντα σε όλες τις αποχρώσεις του, ...και ενσαρκώνει με ευαισθησία, άνεση και σιγουριά αυτή τη μητέρα.. γράφει στην κριτική του ο Βαγγέλης Ψυράκης στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». [9]
Το 1980 θα τελειώσει την καριέρα της με έναν υποκριτικό θρίαμβο. Θα παίξει τον ρόλο της Ουίννυ στις «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ (με Ουίλλυ τον Μηνά Χατζησάββα).
Σάμουελ Μπέκετ- Ευτυχισμένες μέρες
(ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:
Η Βάσω Μανωλίδου ως Γουίνι στις "Ευτυχισμένες μέρες" του Σάμιουελ Μπέκετ. Ζωντανή ηχογράφηση της παράστασης που σκηνοθέτησε ο Αλέξης Μινωτής στο Εθνικό Θέατρο το 1980. Γουίλι ο Μηνάς Χατζησάββας
Μετάφραση: Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου
Σκηνικά/ Κουστούμια: Γιάννης Τσαρούχης
"Στο έργο η μεσήλικη γυναίκα βουλιάζει στο χώμα ζωντανή, κάτω από έναν ήλιο που καίει μέρα-νύχτα, χωρίς ένα δέντρο, μια σκιά πουθενά, νυστάζει αλλά ένα διαβολεμένο κουδούνι την εμποδίζει να κοιμηθεί, είναι καταδικασμένη να σπρώχνει τον χρόνο φλυαρώντας με έναν αδιάφορο, νωθρό σύντροφο, εκτοπισμένο ενδεικτικά καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας κάπου πίσω από την πλάτη της, και έχει μόνο δυο -- τρία μικροαντικείμενα της καθημερινότητάς της για να απασχολείται μέχρι να βγει ο βίος (Μπέκετ: «Ποιος θα το άντεχε; Μόνο μια γυναίκα»)." από κριτικό σημείωμα της Σωτηρίας Ματζίρη (Ελευθεροτυπία, 17/10/2009)
«Με ρωτούν αν, κατά τη γνώμη μου, το τελευταίο έργο που έπαιξα στο Εθνικό, οι "Ευτυχισμένες μέρες", συμβολίζει κατά κάποιον τρόπο τις ευτυχισμένες μέρες που έζησα στο θέατρο(...) Ομως, κανείς τους, αν δεν είναι ο ίδιος ηθοποιός, δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει τον τεράστιο μόχθο και, προπάντων, τη βασανιστική αγωνία που υπάρχει πίσω από την ερμηνεία ενός ρόλου, ιδίως ενός ρόλου του κλασικού δραματολογίου» Βάσω Μανωλίδου
Ένα έργο δύσκολο, ένας πραγματικός άθλος για τον ηθοποιό που στερούμενος τα άλλα εκφραστικά του μέσα είναι υποχρεωμένος να παίξει μόνο με το πρόσωπο και τη φωνή. Η Μανωλίδου αφού χρειάστηκε να μάθει απέξω ένα μονόλογο 60 σελίδων, και να παίξει θαμμένη σχεδόν μέχρι το λαιμό, μέσα σε έναν εκτυφλωτικά φωτιζόμενο αμμόλοφο, επί 1 1/2 ώρα μόνη της πάνω στη σκηνή, τα κατάφερε προσθέτοντας επάξια το όνομά της δίπλα στα ιερά τέρατα του παγκόσμιου θεάτρου (π.χ. Πέγκι Άσκροφτ) που υποδύθηκαν με επιτυχία αυτόν το ρόλο.)
Τον Αύγουστο του 1995 τιμήθηκε με το παράσημο του Ταξιάρχη του τάγματος του Φοίνικος
παράσημο του Ταξιάρχη του τάγματος του Φοίνικος
από τον προεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο
Κωστής Στεφανόπουλος
μαζί με τους συναδέλφους της Ειρήνη Παππά, Δημήτρη Χορν,
Δημήτρης Χορν
Άννα Συνοδινού και Ασπασία Παπαθανασίου.
Ήταν σύζυγος για πάνω από 50 χρόνια του θεατρικού επιχειρηματία Θεόδωρου Κρίτα,
Θεόδωρος Κρίτας, ... Βάσω Μανωλίδου
και μητέρα μιας κόρης, της Αλίνας Κρίτα.
Αλίνα Κρίτα
Έμενε στο Παλαιό Φάληρο στην Αθήνα. Πέθανε – πλήρης ημερών – σε ηλικία 94 ετών.
