Το 1980 θα τελειώσει την καριέρα της με έναν υποκριτικό θρίαμβο. Θα παίξει τον ρόλο της Ουίννυ στις «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ (με Ουίλλυ τον Μηνά Χατζησάββα).
Σάμουελ Μπέκετ- Ευτυχισμένες μέρεςΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:
Η Βάσω Μανωλίδου ως Γουίνι στις "Ευτυχισμένες μέρες" του Σάμιουελ Μπέκετ. Ζωντανή ηχογράφηση της παράστασης που σκηνοθέτησε ο Αλέξης Μινωτής στο Εθνικό Θέατρο το 1980. Γουίλι ο Μηνάς Χατζησάββας Μετάφραση: Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου Σκηνικά/ Κουστούμια: Γιάννης Τσαρούχης "Στο έργο η μεσήλικη γυναίκα βουλιάζει στο χώμα ζωντανή, κάτω από έναν ήλιο που καίει μέρα-νύχτα, χωρίς ένα δέντρο, μια σκιά πουθενά, νυστάζει αλλά ένα διαβολεμένο κουδούνι την εμποδίζει να κοιμηθεί, είναι καταδικασμένη να σπρώχνει τον χρόνο φλυαρώντας με έναν αδιάφορο, νωθρό σύντροφο, εκτοπισμένο ενδεικτικά καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας κάπου πίσω από την πλάτη της, και έχει μόνο δυο -- τρία μικροαντικείμενα της καθημερινότητάς της για να απασχολείται μέχρι να βγει ο βίος (Μπέκετ: «Ποιος θα το άντεχε; Μόνο μια γυναίκα»)." από κριτικό σημείωμα της Σωτηρίας Ματζίρη (Ελευθεροτυπία, 17/10/2009) «Με ρωτούν αν, κατά τη γνώμη μου, το τελευταίο έργο που έπαιξα στο Εθνικό, οι "Ευτυχισμένες μέρες", συμβολίζει κατά κάποιον τρόπο τις ευτυχισμένες μέρες που έζησα στο θέατρο(...) Ομως, κανείς τους, αν δεν είναι ο ίδιος ηθοποιός, δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει τον τεράστιο μόχθο και, προπάντων, τη βασανιστική αγωνία που υπάρχει πίσω από την ερμηνεία ενός ρόλου, ιδίως ενός ρόλου του κλασικού δραματολογίου» Βάσω Μανωλίδου
Ένα έργο δύσκολο, ένας πραγματικός άθλος για τον ηθοποιό που στερούμενος τα άλλα εκφραστικά του μέσα είναι υποχρεωμένος να παίξει μόνο με το πρόσωπο και τη φωνή. Η Μανωλίδου αφού χρειάστηκε να μάθει απέξω ένα μονόλογο 60 σελίδων, και να παίξει θαμμένη σχεδόν μέχρι το λαιμό, μέσα σε έναν εκτυφλωτικά φωτιζόμενο αμμόλοφο, επί 1 1/2 ώρα μόνη της πάνω στη σκηνή, τα κατάφερε προσθέτοντας επάξια το όνομά της δίπλα στα ιερά τέρατα του παγκόσμιου θεάτρου (π.χ. Πέγκι Άσκροφτ) που υποδύθηκαν με επιτυχία αυτόν το ρόλο.
Lamprini T.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου